Argentijnse tango als muziek

De muziek is nauw verbonden met de gelijknamige dans. De Argentijnse tango is eind negentiende eeuw ontstaan aan de oevers van de rivierdelta Río de la Plata. Vaak wordt de havenplaats Buenos Aires als bakermat van de tango genoemd maar naast Argentinië ligt de oorsprong eveneens in de naburige landen Uruguay en Montevideo.

In dit gebied vermengde de dans en muziek van nakomelingen van zwarte slaven zich met die van de caudillos, Zuid-Amerikaanse cowboys, die op zoek naar werk naar de stad waren getrokken en van immigranten uit Europa. Met name de Italiaanse, Franse en Spaanse invloeden zijn te herkennen in de muziek.

De muziek heeft meestal een tweekwarts- of vierkwartsmaat met een tempo van ongeveer 120 á 130 tellen per minuut. De toonsoort is veelal mineur, waarbij de cadenzen harmonisch zijn.

Tangomuziek is over de hele wereld bekend. De 'Argentijnse stijl' kenmerkt zich onder andere door zijn melodieusheid en het ontbreken van een zware accentuering van de maat door slagwerk. Het wordt gespeeld van kleine bezettingen tot heel grote. In de 'gouden jaren' van de tango (de zogenaamde 'Epoca de Oro') tussen 1935 en 1955 speelden de zogenoemde Orquesta Típica (o.a. vanwege het ontbreken van versterking) vaak met 6 of meer bandoneons en 10 of meer violen (Bijvoorbeeld het orkest van Francisco canaro). Het sextet van twee violen, piano, contrabas en twee bandoneons, kwam in zwang door orkestleiders als Julio de Caro en Osvaldo Pugliese. De 'Europese stijl' heeft een meer marciaal karakter, met zwaar aangezette tellen.

Ástor Piazzolla heeft volgens sommigen met zijn 'Tango Nuevo' de tango een nieuw gezicht gegeven. Hij wordt door 'afficionados' op handen gedragen. Anderen (waaronder veel traditionele Argentijnen) hebben hem verguisd, en beschouwen hem als verrader van de tango.

Tangomuziek is in beweging. Na Piazolla's tango nuevo is er nu Neotango. Wat dat inhoud weet niemand echt (zoals dat met de meeste muziekstromingen gaat), maar de meesten gaan er vanuit dat het nieuw is (dat gold ook voor Tango Nuevo toen, nu vooral gezien als de muziek van Piazzolla) uit de laat 20e en begin 21e eeuw. Een paar belangrijke namen zijn: Gotan Project, Bajofondo Tango Club, Narcotango, Tanghetto, Tango Crash, Tango Nómade.

Tango-orkest

Een klassiek tango-orkest bestaat doorgaans uit de volgende instrumenten: In de orquesta tipica, de traditionele bezetting, spelen: bandoneon, piano, viool (vaak meerdere), cello, contrabas. In minder traditionele orkesten hoort men ook: drums, elektrische gitaar, mondharmonica, dwarsfluit. Kenmerkend is onder andere de strakke (gestreken) bas. De melodie-instrumenten (bandoneon en piano) spelen vervolgens daar vrij overheen.

Bekende orkestleiders in de muziekgeschiedenis van de Argentijnse tango zijn: Miguel Caló, Francisco Canaro, Angel D'Agostino, Juan D'Arienzo, Gustavo Beytelmann, Julio De Caro, Carlos Di Sarli, Roberto Firpo, Juan 'Pacho' Maglio, Ástor Piazzolla, Osvaldo Pugliese, Horacio Salgán, Ricardo Tanturi, Aníbal Troilo, Alfredo de Angelis, Juan María Solare.

Tangomuziek in Nederland

Carel Kraayenhof (Aalst, 15 augustus 1958) is één van de bekendste Nederlandse bandoneonspelers. Zijn album Tango Royal kreeg in 2003 de Edison Klassiek Publieksprijs. Kraayenhof richtte samen met Leo Vervelde een tangoafdeling op aan het Rotterdams Conservatorium, alwaar de Argentijnse componist en pianist Gustavo Beytelmann inmiddels artistiek leider is geworden. Daarnaast richtte hij ook het Sexteto Canyengue op, een instrumentaal tango-sextet dat tot de beste tango-orkesten ter wereld behoort.

Bron: Wikepedia